Real Life Avatar
Written by David Veneman on 13:16Avatar Machine Design Museum - Designers in residence 2009 from MARC OWENS on Vimeo.
via Bapoleon Nonaparte
via Bapoleon Nonaparte
Polar Bear
Written by David Veneman on 11:55Bicycle Built for 2000
Written by David Veneman on 13:17Nieuw project van Aaron Koblin en Daniel Alfonso Massey waarbij met 2000 menselijke stemmen een compositie gemaakt wordt. 
Check het hier
Kids on the future of TV
Written by Tim Terpstra on 10:22Nice footage of young kids talking about the future of television, pretty intelligent, too bad they wouldn't be able to pronounce "Teletekst is dood".
Taken from the very interesting TED talk by Peter Hirshberg, December 2007.
Via The Fresh Peel
dataMorphose
Written by David Veneman on 13:15dataMorphose from Christiane Keller on Vimeo.
via Information Aesthetics
Review: We Live in Public
Written by David Veneman on 23:33De trailer was hier al eerder gepost;
Bill Gates; kennen we. Steve Jobs; kennen we. Josh Harris; kennen we niet. Terwijl we die eigenlijk net zo goed zouden moeten kennen.
Josh Harris was begin jaren '90 een van de zelfbenoemde "dot-com kids" en wist binnen een jaar van een typische kantoor-statisticus uit te groeien tot een multimiljonair. Hoe deed hij dit? Hij voorzag ontwikkelingen in het internet, sprong hier slim op in en exploiteerde het. Dit deed hij onder de naam Jupiter Interactive. Nadat hij het slim voor elkaar had gespeeld met behulp van de nieuwe technologie voorspellingen voor de beurs te doen, die ook daadwerkelijk uitkwamen, begon hij zijn tweede grote project; Pseudo.com
Pseudo begon in 1993 met het uitzenden van interactieve televisie. Het waren eigenlijk een soort radioshows met video, en een chatkanaal ernaast. Hierdoor konden de gebruikers dus invloed uitoefenen op wat er in de show gebeurde en praten met de presentators en de gasten. De videos bufferden slecht en speelden met 1 frame per seconde, maar het was er. Niet alleen was dit nog nooit gedaan, maar al snel had hij meer kanalen tot zijn beschikking dan de grote tv-bonzen in de VS, zoals CBS en NBC. Toen dit eenmaal een aantal jaar liep, verkocht Harris het bedrijf voor 2 miljoen. Nadat hij dit had gedaan, bestempelde Harris Pseudo als kunstwerk, een project wat hij had afgerond.
Niet alleen zag Harris de mogelijkheden van nieuwe technologie in, ook voorzag hij de gevolgen daarvan. Om deze visie te tonen bedacht hij een nieuw project; Quiet (We Live in Public)
Quiet deed wat Big Brother deed, zonder TV-station. In een kelder onder een hotel in New York nodigde hij 100 kunstenaars, artiesten, visionairen en gekken uit om zichzelf in te checken in zijn "hotel". Dit hotel was opgebouwd uit 100 pods, waar een slaapplek ingericht was. Hier was een monitor ingebouwd, met een camera eronder. De gast van het hotel werd dus constant gefilmd, maar kon ook op de monitor door de andere kanalen zappen om te zien wat andere gasten aan het doen waren. Verder hing het hele pand vol met camera's en tekenden alle gasten bij binnenkomst een no-claim releaseform, die aangaf dat de gast volledige vrijheid had, maar dat hetgene wat er van hun werd opgenomen, eigendom was van de organisatie. Alles werd geregeld; er was een bar, een gigantische eettafel met 100 zitplekken en een schietbaan. Je mocht er alles doen wat je wilde, behalve vragen om de beelden die van je geschoten werden. Harris hield zijn marionetten in bedwang door zelf te bepalen wie er waar sliep, at en verkeerde, buiten de ondervragingen die steeds verder en verder groeven in het verleden van de gasten. Het project werd na een maand (met nieuwjaarsnacht) door de politie stilgelegd wegens verdenking van sekte-activiteiten. Het was het nieuwe millennium, met alle angst voor massa-zelfmoord en dergelijken destijds.
Harris vond het allemaal prachtig. En eigenlijk vrijwel na Quiet begon hij aan zijn volgende project; We Live in Public. Hiervoor gooide hij zijn eigen huis vol met camera's die daadwerkelijk alles filmden, van de eettafel tot zijn kantoor, van de douche tot de binnenkant van de wc-pot. Hij vroeg zijn toenmalige vriendin bij hem in te trekken, die vol van liefde instemde en zo automatisch onderdeel werd van hun Big Brother. Waar Harris bij Quiet volledig zelf de macht in handen had, verloor hij na de eerste maand de controle over We Live in Public. Ruzies met zijn vriendin, vetzucht en depressie speelde op waardoor hij vroegtijd genoodzaakt was er de stekker uit te trekken, logisch. Hierna vertrok Harris voor het eerst sinds zijn succes uit New York en was eigenlijk een aantal jaren voor zowel zijn familie, vrienden als oude collega's onvindbaar.
Het interessante aan de documentaire We Live in Public is niet zo zeer het verhaal van deze projecten, maar ook de manier waarop Harris deze projecten aanpakte alsof het kunstwerken op zich waren. De film wandelt in chronologische stappen door die hij in zijn leven afging, maar laat ook de nawerking van deze projecten op zijn persoonlijke leven zien. Buiten dit zijn er een aantal betrokkenen rondom Pseudo, Quiet en de "dot-com kids" te horen, waaronder de op TiD geliefde Douglas Rushkoff.
Na het zien van de trailer had ondergetekende toch wel het gevoel dat het niet meer om de invloed van technologie op de huidige samenleving ging. Big Brother is toch wel een overgewaaid iets in het medialandschap waarin wij actief zijn. Toch weet regisseur Ondi Timoner later in de film de ontwikkelingen waar Harris mee bezig was, te koppelen aan huidige ontwikkelingen. Ze concludeert eigenlijk dat wat hij deed, een directe fysieke vertaling was van waar we nu mee bezig zijn op o.a. Facebook. De lugubere eindresultaten van Harris' projecten, geven ons een voorproefje van hetgeen dat eventueel komen gaat. Buiten dat Harris een ware visionair vormt, doet hij op de een of andere manier aan als een grote denker van deze tijd. Hij heeft wat iemand als Richard Branson heeft; een bijna kinderachtig grote ambitie om met grensverleggende projecten op grote schaal markt te creeëren, en daarmee andere markten te veroveren. Toch leek het Harris niet om het geld te doen, hij zag zijn werk meer als kunst. En dat was het ook, dat is het ook en dat is deze documentaire ook. Een mooi stuk is het moment waarop Pseudo begint te lopen en er een interviewer van 16 minutes van CBS langskomt. Harris schiet uit in een vurige tirade waarin hij claimt groter dan CBS te worden. Zijn markt geeft de mogelijkheid ontelbaar veel mensen te bereiken, specifieke publieke te bereiken en transacties direct na de reclame laten te plaatsvinden. Geniaal.
Josh Harris gebruikte fysieke vertalingen van toen om ontwikkelingen van nu te schetsen. We worden bijna verzopen in vrijheden op het internet, en deze vrijheden benutten we volop; we communiceren, delen video's, showen foto's en houden elkaar constant op de hoogte van welk hip feestje we nu weer afgaan. Het enige wat er tegenover staat is dat alles wat we met die vrijheid doen, geregistreerd wordt en weggeschreven. Je bent geen eigenaar van de informatie die jij verspreidt. De bewoners van Quiet kregen ook deze vrijheden in het huis; ze konden eten, drinken, neuken, feesten, met wapens schieten en elkaar leren kennen. Het enige wat er tegenover stond is dat alles gefilmd werd en dat de beelden eigendom zijn van de organisatie. Wat er gebeurde, was dat juist doordat de mensen wisten dat alles geregistreerd werd, een bijna holmens-achtige projectie van zichzelf toonden. Duidelijk is dat de sfeer omsloeg en de inval van de politie, die het project beëindigde, kwam eigenlijk als zege. Wij hebben die politie niet.
Gezien op het IDFA
Meer info over de film hier
No Comment
| Posted in »
camera,
documentaire,
home surveillance,
movies,
privacy
Links naar dit bericht
| Posted in »
camera,
documentaire,
home surveillance,
movies,
privacy
Links naar dit bericht
Pivot
Written by Tom on 9:56Microsoft Labs heeft een nieuwe applicatie ontwikkeld waarmee je snel en slick veel data kunt bekijken en filteren.
Kill your darling
Written by David Veneman on 12:27De website Selfcontrolfreak heeft al eens de revu gepasseerd hier, maar het nieuwe onderdeel van de site niet. Selfcontrolfreak is het geesteskindje van Olivier Otten, die interactie binnen browser-interface gebruikt tbv humor. Zijn nieuwste is toch wel een van m'n favoriete, waarbij je met behulp van de scrollbar het lot van de kunstenaar zelf kunt bepalen. 
Check het nieuwste project hier en natuurlijk ook nog gewoon een keertje Selfcontrolfreak
the CLOUD
Written by David Veneman on 16:33
Like all tell-tale signs of brooding weather, the Cloud is a display system. It is both screen and barometer, archive and sensor, past and future. The patterns of its animated skins offer a civic-scale smart-meter for London as a whole, sign-posting particular events, transport patterns, weather forecasts, timetables, and footage either real-time or decades old. Its movements can reveal the movement of both the crowds below and those within its structure - a space alive to the touch, an aerial ecology.
(wordt door o.a. een aantal MIT-ers ontwikkeld voor de Olympische Spelen)
meer info op de site
Tobi Virtual Dressing Room
Written by David Veneman on 15:52
Abonneren op:
Berichten (Atom)
Subscribe to the TID Feed!
Follow us on Twitter!